Stukjes

Mark Rutti roti-kip

Mark Rutte en ik waren weer eens aan het kibbelen over waar we zouden eten. Mark wilde snel en makkelijk maar ik wilde ergens lekker zitten met vier gangetjes en een mooie fles. Ik weet dat hij het druk heeft met die stikstofcrisis maar ik heb op yoga de halve kraai geleerd en dat is ook wat waard.

Mark kreeg wat eten betreft natuurlijk zijn zin, of eigenlijk nám hij gewoon zijn zin door een toko binnen te stappen en twee roti-kip te bestellen. Maar ik wilde vertellen over de halve kraai en toen heb ik hem midden in die toko voorgedaan: handen links voor me op de grond, bovenlichaam voorover, knieën op rechterelleboog. Ja ja, halve kraai.

Mark liet zich op zijn schouders rammen door een dubbelganger van oud-president Jules Wijdenbosch van Suriname. Niet de echte, dacht ik, want Mark beloofde die kerel duizend euro voor zijn stem bij de volgende verkiezingen en de echte zou wel wat terughoudender reageren, lijkt me, maar deze kraaide van plezier en Mark kraaide mee dus ik schreeuwde: ‘Mark kijk een keertje naar MIJ!’

Juist toen hij keek viel ik voorover met mijn hoofd op de vloertegels. ‘Wat was dat?’ vroeg Mark. ‘Contactlens verloren?’

Toen de roti klaar was moest ik betalen want Mark was zogenaamd zijn pinpas vergeten.

We verlieten de zaak met in ons kielzog de man die zich inmiddels had voorgesteld als Jules Wijdenbosch, dus het was wel degelijk de echte Jules Wijdenbosch, of in elk geval een echte, en hij zeurde om zijn duizend euro.

Mark probeerde het weg te lachen (net als altijd bij mij) maar Jules liet zich niet zo makkelijk afpoeieren. Hij bleef misbaar maken en toen begon Mark zijn Desi Bouterse-imitatie, midden op de Albert Cuyp! Die imitatie is puur racisme als je het mij vraagt, hoewel best adequaat maar daar gaat het natuurlijk niet om.

‘Als politiek Den Haag denkt dat hij ons naar zijn fluitje kan laten dansen dan trekt hij… AAN DE VERKEERDE EINDDD!’

‘Wát?’ zei Jules Wijdenbosch.

‘Politiek Den Haag wil ons naar zijn pijpje laten fluiten’, schreeuwde Mark. ‘We zullen hem eens… EEN ANDER FLUITJE LATEN PIJPENNN!!’

We trokken publiek. ‘Rutte Rutte…’ klonk het.

‘Want al te gek… IS BUURRMMANNN!!!’ gilde Mark.

Jules Wijdenbosch was klaar om op de vuist te gaan.

‘Ah schei toch uit joh’, zei Mark met kleine pretogen. En toen ging ík me nota bene zorgen maken over een publieke scène. Terwijl ik niet eens wil dat de VVD de verkiezingen wint.

Maar dat is achteraf praten. Op dat moment wist ik niks anders dan het maximum van 500 euro te pinnen voor Wijdenbosch. Hij wilde ook de tweede 500 maar Mark was ondertussen op tram 16 gesprongen en zwaaide me uit met de roti’s in zijn hand. Er zat niets anders op dan Wijdenbosch te beloven dat hij morgen kon terugkomen voor de rest.

En dat is vandaag. Over tien minuten staat Jules Wijdenbosch voor mijn deur.

Zo gaat het dus iedere keer met Mark en mij. Achteraf weet ik precies wat ik had moeten doen maar ter plekke walst-ie keihard over me heen. Het enige wat erop zit is iedereen laten weten wat een eikel Mark Rutte is. Geloof NIKS van Mark Rutte. Hij is een onbetrouwbare LUL de BEHANGER.